28/06/2026
Liefde vanuit non-dualiteit
Liefde die niets nodig heeft om volledig te zijn
Wanneer iemand verliefd is, loopt diegene vaak met een heleboel vragen rond. Het plukken van de blaadjes van een madeliefje (vindt hij of zij mij wel of niet leuk) is niet voor niets een oude traditie.
Toen ik nog regelmatig tarotkaarten legde, werden er veel vragen over de liefde gesteld:
- Vindt hij of zij mij leuk?
- Zou hij of zij mij aantrekkelijk vinden?
- Is het de ware?
- Gaan we trouwen?
- Gaat het wat worden tussen ons?
- Komt hij of zij weer bij me terug?
- Denkt diegene nog aan mij?
- Als ik hem of haar mee uitvraag, zou hij of zij dan meegaan?
Dit zijn zomaar een aantal vragen die vaak tijdens een tarotsessie werden gesteld. Veel mensen zijn op dit gebied enorm onzeker.
Daarnaast is door de MeToo-discussie het krampachtige handelen rondom afstand en nabijheid toegenomen. Er zijn veel mensen met de beste intenties die bang zijn dat nabijheid als grensoverschrijdend gedrag wordt gezien.
Wanneer je het leven ervaart vanuit het perspectief van de persoon, zijn de eerder genoemde vragen heel logisch. Er wordt onderscheid gemaakt tussen ‘de ander’ en 'ik'. Liefde kan wederzijds zijn of je kunt worden afgewezen. Oude trauma’s, zoals het gevoel dat je misschien niet goed genoeg bent zoals je bent, kunnen daarbij opspelen. Veel mensen zijn bang om gekwetst te worden, gezichtsverlies te lijden en een gebroken hart te krijgen. De uitkomst van wat die ander voelt, is dan heel belangrijk voor het eigen persoonlijke welzijn. Er zijn mensen die door die onzekerheid jarenlang om elkaar heen kunnen draaien voordat er iets ontstaat.
Wanneer het leven vanuit het perspectief van non-dualiteit wordt ervaren, zijn de eerder genoemde vragen in diepste zin onbelangrijk. In essentie bestaan ze niet. Ook de angst voor een gebroken hart wordt in diepste zin niet ervaren. Vanuit het perspectief van non-dualiteit ben je, en was je altijd al, compleet en ontbreekt het je aan niets.
Als liefde opkomt, mag het er zijn. En als het vanuit de stroom van het leven iets wordt, dan is dat prima. En ook als het niets wordt, is dat prima. Het leven komt zoals het komt. Het verhaal ontvouwt zich zoals het zich ontvouwt. Er hoeft niets geforceerd te worden. Hoe het ook uitpakt, het is de juiste uitkomst.
Vanuit het perspectief van non-dualiteit is alles al één. Er bestaat geen ‘ander’ en ‘ik’. De innerlijke liefde is al compleet. In essentie is er dus al verbondenheid en bestaat afwijzing niet. Liefde heeft niets nodig om volledig te zijn. Liefde – houden van – krijgt daardoor een diepere laag. Zelfs als de liefde vanuit het persoonlijke perspectief niet wederzijds is, gaat dat vanuit non-dualiteit gezien niet ten koste van je innerlijke rust, vrede en geluk.
Links:
